کسانی که فکر می‌کنند خواندن اينجا به خودشان تهمت و دروغ و افتراست خواهش می‌کنم اينجا را نخوانند تا نياز به فحاشی پيدا نکنند تا من هم بخوانم و بگم که چی ...اينجا تنها جايي است که مطمئن هستم مال من است... من در لحظاتی که تنهای تنها هستم و ديگر هيچ کسی در کنارم نيست حتی يک پشه پر نمی‌زند مطمئن هستم چشمانی که چشم نيست ولی هست مرا می‌نگرد و تنها حالی است که نمی‌گويم که چی...

اين روزها همش می‌گم که چی...برای من خيلی خيلی تلخ و تهوع آور است... صبح‌ها البته ظهرها تا ساعت 1 می‌خوابم...عاشق خواب ساعت‌های 9 صبح تا 1 ظهر شده‌ام...پر است از اتفاق... داستان می‌بينم انگار... وقتی بيدار می‌شوم به عادت هميشه‌ام که صبحانه نمی‌خوردم نه ميلی به صبحانه دارم و نه اشتهايي برای نهار... مامان اين روزها تنها نهار می‌خورد...چرخی در خانه می زنم و هيچ جايي پيدا نمی‌کنم جز تختخواب خودم... دراز می‌کشم و کمی به سقف اتاقم و ترک روی ديوار نگاه می‌کنم و رصد می‌کنم که آيا بيشتر شده يا نه... لپ‌تاپم را از روی زمين برمی‌دارم تصميم می‌گيرم کارهايم را شروع کنم...مدتی است کارهايم را خيلی پرت و پلا انجام می‌دهم و هيچ کس نمی‌گويد چرا...انگار همه از همين سطح کار کردنم راضی هستند... و اين حقوق خوبی که به خصوص در اين مدت دارم دريافت می‌کنم هم رمقی برای بيشتر کار کردن در من نمی گذارد... تنبلم کرده... صفحه حرف «ش» کار کليدواژه‌نامه مثنوی را که در هر حال ويرايشش هستم باز می‌کنم... اين شين هم برايم دردسری شده...شاه...شاهزاده...حالم بد است... حوصله ندارم...تصميم می‌گيرم بروم در نت... صفحه وبلاگم را باز می‌کنم ...از ورودم به بلاگفا خوشحال نمی‌شوم...پيام‌های خصوصی اعصابم رو خط خطی می‌کنه ...يک عده می‌گن حتماً ديوونه شدم...ديوونه نه ولی خيلی خسته شدم از اين دلسوزی‌ها...از اين انتقادها و از اين چرندياتی که برايم می‌نويسند... ولی نمی‌خواهم کم بيارم...اصلاً من هيچ وقت کم نياوردم...از نت خارج می‌شوم می‌روم سراغ داستانم ...ديگر تمام شده فقط يک دور بازخوانی می‌خواهد و نگاه‌های آخر... تا ديشب خيلی دوستش داشتم ولی امروز ... دوستی می‌گفت تأثير گذار نيستم...آخه آدمی به اين وضعيت اگه خودش رو جمع کنه هنره به چه دردش می‌خوره تأثيرگذاری... تصميم می‌گيرم سه داستان اخير رو بذارم توی داستانخانه ولی باز به خودم می‌گم که چی...که کی بخونه...کی که چی بگه خوبه يا بد...به به يا چرند بود...يه دوست قديمی زنگ زده که دورة جديد کلاس داستان نويسی حسين سناپور آغاز شده...می‌گم که چی... گوشی رو که قطع می‌کنم با خودم به ياد ميارم که چقدر بی‌نهايت اين مرد رو دوست داشتم و البته هنوزم دارم... يکی از دوستان ازم قول کار گرفته... ولی هنوز توی صحبتهام با آقای دکتر نتونستم درست و حسابی در موردش صحبت کنم...می‌دونم اين کار از دستم برمياد ولی باز آخرش می‌گم که چی... يکی ديگه از دوستام ازم خواست توی کلاسهای داستان‌نويسی چهارشنبه‌های دانشگاه شهيد بهشتی حاضر شم...کلی ازش تعريف کرد ولی من با خودم می‌گم که چی... ديشب حوالی ساعت 9 شب تلفنم زنگ خورد بدون نگاه کردن به صفحه گوشی رو جواب دادم آقای دکتر بود بيچاره وقتی حال من رو ديد يادش رفت بگه کارها تو چه مرحله‌ای...گفت بيا پيشم و منم نه گذاشتم و نه برداشتم و گفتم کی چی( دقت کنيد که اين مرد تنها ياور و يار اين روزها و شبهای منه و داره با عشق تحملم می‌کنه)...وقتی توی خونه حرف ازدواج مجدد به ميون مياد باز هم بی اختيار می‌گم که چی... شبها جهنم من از ساعت 12 شب آغاز می‌شود...آدمی که تا ساعت 1 بخوابه که 12 شب خوابش نمی‌بره...خلاصه همه می‌خوابن و من تند تند می‌نويسم...دستهايم روی صفحه کيبورد لپ تاپم از اين ور به اون ور قل می‌خوره... اين روند ادامه داره تا ساعت 4 صبح بعد از خوردن دو سه تا قرص درجه يک شايد کمی خوابم بياد...تازه موقع خوابم باز می‌گم بخوابم که چی... وقتی ديروز داشتم با يک دوست که اتفاقا پزشک هم هست در اين دنيای مجازی صحبت می‌کردم به هم گفت: افسردگی شديده خيلی از علائمت هم حملات عصبی است... و من گفتم که چی... و اون کلی به هم خنديد و گفت البته که چی...

پ.ن 1: اين حالِ اين روزهای منه که فوج فوج خصوصی از من سؤالش می‌کنيد...تو رو خدا تمومش کنيد...اينها رو هم ننوشتم تا برام دلسوزی کنيدها...همين طوری نوشتم و گفتم می‌ذارمش تو وب... من اصلاً نياز به ترحم ندارم... روزی که گفتم بايد زندگي اشتباهم رو که گند از همه جاش داشت بالا می‌رفت خراب کنم و از نو و تر و تازه بسازمش مطمئن باشيد به اين روزهاش هم فکر کرده بودم...انتخاب کردم ... و خودم تصميم گرفتم... گاهی زندگی انقدر به آدم فشار مياره که فکر می‌کنی خراب کردن و دوباره ساختن بهترين راه ممکنه... و اينجا تنها جايي بود که به خودم نگفتم که چی...

پ.ن 2: اين حالت حال امروز من نيست ...حالی است که دو سالی با من بوده و حالا من دارم سعی می‌کنم با از بين رفتن مشکلات خودم را بازسازی کنم... خدايا تو می‌دانی و بس...البته ممکنه تو هم بگی وقتی تو همت نمی‌کنی من اين کارهايي که ازم می‌خوای انجام بدم که چی...

پ.ن3: من قرار بود جلسة نقد راه بندازم ولی با اين حال که شرحش رو ديديد فقط در توانم همينه که بتونم مقدمات کار کتاب خودم رو انجام بدم ...الان تو شرايط انجام چند کار نيستم...و تازه هی دارم تکرار می‌کنم که چی...

پ.ن4: اين روزها يکی از دغدغه‌های شيرينم که کمی آرومم می‌کنه علاوه بر نوشتن عکاسی است... يه روزی فکر می‌کردم اگه يه دوربين توپ داشتم حتماً عکاس خوبی می‌شدم چون با کامپيوتر هم زياد بلدم روی عکس کار کنم ...ماه پيش کلی پول دادم يک دوربين فوق‌العاده خريدم ولی وقتی آوردمش خونه به خودم گفتم که چی...يه سری عکس از يه مهمونی خانوادگی انداختم يه جورايي روتوشش کردم و ديروز ظاهر شده ديدمشون...فوق‌العاده شده...فوق‌العاده...البته مثل هميشه خودم تو هيچ عکسی نيستم چون پشت دوربينم... کلی همه خوششان آمده بود نگاهم کردند ولی من آمدم توی اتاقم و به خودم گفتم خوب که چی...